با بازگشت آلبرتو آکوئیلانی، آخرین نفر از تربیت شدگان سری آ به خانه، توانایی سری آ در استفاده عالی از بازیکنان باید بررسی شود

آلبرتو آکوئیلانی آخرین نفر است. زلاتان ابراهیمویچ هم ممکن است نفر بعدی باشد که یک پرواز به "لو استیواته" را رزرو می‌کند. لوکا تونی در ژانویه برگشته، آدریانو هم برای ادامه دادن در ایتالیاست، آندری شوچنکو هم به صحنه جرمهایش بازگشته است. هرنان کرسپو، ماسیمو دوناتی، آنتونیو کاسانو، رولاندو بیانکی... چه چیزی در مورد ایتالیا وچود دارد، و سری آ برای آینده ماریو بالوتلی چه نقشه‌هایی را در سر دارد.

جادوی آکوئیلانی در دوره حضور او در لیورپول بی اثر ماند، نه تنها به این دلیل که او مصدوم شد، بلکه به خاطر این ضرب‌المثل ظریف انگلیسی که اگر در بازی اولت هت ‌ریک نکنی تو برای لیگ برتر خوب نیستی. به هر حال، بازگشت او به خانه بعد از یک انتقال 20 میلیونی و تنها 18 بازی بایستی یک شکست به حساب آید.

ابراهیمویچ هم به نظر در نقطه تعویض بازگشتی باشگاه خود به میلان است، ولو اینکه این انتقال حتی در تقابل با اینتر باشگاه سابقش و با روسونری انجام می‌شود. اگر چه او طی اولین تلاشش در لالیگا 15 گل را در چمدان دارد، یک عامل خاص در اسپانیا بر وفق مراد او نبود. او را دوست نداشتند، او ایبراکادابرا نیست. کاکا هم احتمالا حس مشابهی را در رئال‌مادرید دارد، جایی که فرم میلان او از بین رفته است.

تونی در ابتدا با بایرن‌مونیخ در آلمان موفق بود، قبل از اینکه فرم و اعتماد مربی‌اش لوئیس ونگال را از دست بدهد. شوچنکو هم نتوانست تأثیر چندانی را در چلسی از خود به جای بگذارد تا اینکه به مقبره سن‌سیرو بازگشت، خوان سباستین ورون هم بعد از یک نمایش نامناسب به "اسکالا دل‌کالچیو" بازگشت، مکانی که کاسانو در ترک رئال‌مادرید به آنجا صبر خود را از دست داده بود.

سعی کنید بازیکنی را نام ببرید که در ایتالیا به قله‌اش رسیده و بعد از رفتن به آن طرف آب تبدیل به یک موفقیت شده. آسان نیست. مجبور خواهید بود تا تقریبا به اواسط دهه 1990 و دوران رونق گرفتگی اولیه لیگ برتر برگردید. جیانفرانکو زولا و در حد کمتری فابریزیو راوانلی هر دو کسانی بودند که دوران موفقی را برای خود بعد از ترک سری‌آ تجربه کردند، اما معدود کسانی هستند که از آن زمان تا کنون کار مشابهی را تکرار کرده باشند.

استثنائا موفقیت‌هایی اینجا و آنجا وجود دارد، و هنوز بازیکنانی هستند که فوتبال خود را در خارج از شبه جزیره ادامه می‌دهند - آلساندرو روزینا در زنیت سنت پترزبورگ، آندره آ بارزالی در ولفسبورگ، انزو مارسکا در المپیاکوس - اما کسی که کوچ کردنش برای سری آ یک فقدان بزرگ و برای لیگی دیگر یک منفعت عظیم به حساب آید را نمی‌توان یافت.

آخرین مسافر ماریو بالوتلی جوان آینده‌دار آتزوری است - اما حتی او تخم نارضایتی را از همان ابتدا کاشته است و ابراز کرده که ترجیح می‌داده فوتبالش را در ایتالیا ادامه دهد. بایستی منتظر ماند و دید که چقدر طول می‌کشد تا سوپر ماریو هم به جابه‌جایی خود از اینتر به میلان رنگ واقعیت ببخشد، البته پس از یک لنگرگیری در خارج از ایتالیا. ایتالیایی یا "استرانیرو"، آنها همیشه به خانه بر می‌گردند.



استیو ویلسون

یوونتوس در ارائه پیشنهاداتی که بعدا رد می‌شوند سابقه‌ای تاریخی دارد

پس از انتشار دیروقت خبر مذاکرات میان اودینزه و و یوونتوس در سه‌شنبه شب بر سر انتقال آتی آنتونیو دی‌ناتاله، این بازیکن پاسخی را به این مسئله می‌دهد که با انواع عادی جوابهایی که بازیکنان به پیشنهادهای باشگاه‌های بزرگ می‌دهند، متفاوت است. هر چند این بدین بستگی دارد که شما چه طور باشگاه بزرگ را تعریف می‌کنید. به هر حال این یک مسئله شخصی است - فوتبال اغلب با تفکرات غلط هم همراه است.

او می‌گوید: "این باشگاه‌ها هستند که در حال مذاکره‌اند، نه من". "آنها بایستی اول باید با من صحبت کنند." کلمات دی‌ناتاله انعکاسی مشابه حرفهای جی‌جی ریوای بزرگ در 43 سال پیش هستند زمانی که یوونتوس دست به هر کاری می‌زد تا او را از کالیاری بگیرد. ریوا به لوئیجی گارلاندو از لاگاتزتا دلواسپورت می‌گوید: "در هر استادیوم من یکی از همکارهای بونیپرتی را می‌دیدم که به من اصرار می‌کرد: بیا، زنگ بزن به جیامپیرو، میخواد با تو حال و احوال پرسی کنه."

او اضافه می‌کند: "من نمی‌توانستم مذاکراتی را که بدون مشورت با من رخ می‌داد، تحمل کنم. یووه و کالیاری به توافق رسیده بودند - سه یا چهار سال به علاوه پول". "من می‌توانستم سه برابر بدست آورم. اما ساردینا مرا یک مرد ساخته بود. سرزمینم بود. آن روزها، در سراسر ایتالیا ما را چوپانان یا راهزنان می‌نامیدند. من 23 ساله بودم و یووه بزرگ می‌خواست مرا غرق در پول کند. اما من اسکودتو را برای سرزمینم می‌خواستم. و ما این کار را کردیم، راهزنان و چوپانان."

ریوا پس از این است که یک الگو خواهد شد، الگویی که توسط پیترو پائولو ویردیس پیروی شد، او نیز از موستاکه، در در اقدامی مشهور در سال 1977 یووه را رد کرد، ولو فقط در ابتدا. ویردیس می‌گوید: "ما صعود را در پلی آف از دست دادیم. من از ریاست باشگاه خواستم تا مرا برای یک سال نگه دارد تا دوباره تلاش کنیم، البته پدرم هم در زمانی نه چندان دور فوت شده بود و من هم قصد داشتم تا با خانواده بمانم." "من 20 سال داشتم. کالیاری به پول احتیاج داشت. بونیپرتی به مادرم و خواهرم زنگ زد و اصرار کرد که به چه دلایلی بایستی انتقال را بپذیرم."

انزو بیاجی، یکی از ژورنالیستهای شناخته شده ایتالیا، بعدها از جیانی آنیلی در مورد احساس شنیدن کلمه "نه" سوال می‌کند. وکیل هم با یک آه می‌گوید: "اگر کسی دوست ندارد برای ما کار کند، همان بهتر که در خانه بماند،". در پایان، آنیلی به هدفش می‌رسد، اما پسر برادرش، آندره آ با دی‌ناتاله چنین نخواهد شد.

مشخصا نظرات متعددی در مورد رد بدون تأمل پیشنهاد یوونتوس توسط توتو وجود دارد، که درشت‌ترین آنها نفوذ همسرش ایلنیاست که ظاهرا می‌خواهد بچه‌هایش در اودینزه بزرگ شوند.

برای بسیاری این ناپسند است که بازیکنی که 33 سال دارد اولین شانس خود را نه تنها برای بردن اسکودتو، بلکه بردن همه چیز را نادیده بگیرد. اما این به خودی خود نشانگر این است که رفتار تحسین برانگیزی چون وفاداری چه قدر در فوتبال رمانتیک شده است. فراموش نکنیم، دی‌ناتاله حتی یک انتقال به باشگاه زادگاهش ناپولی را درتابستان گذشته رد کرده است، نه به این خاطر که او شهر یا پیراهن آبی را دوست ندارد، بلکه به خاطر حق شناسی‌اش برای چیزهایی که اودینزه به عنوان یک بازیکن برای او انجام داده است.

طی مصاحبه ای در لاگاتزتا دلواسپورت با او در ماه می پس از شکستن رکورد گلهای اولیور بیرهوف برای باشگاه آن هم طی یک فصل، که البته همزمان او را ملقب به کاپوکانونیاره هم کرد، از دی‌ناتاله پرسیده شد که آیا هرگز از اینکه برای باشگاهی بزرگ بازی نکرده احساس ناراحتی می‌کند؟. او جواب داد: "نه". "چرا که به خاطر اودینزه من همه چیز دارم - من در اروپا بازی کرده‌ام، من گلهای زیادی زده‌ام و من به تیم ملی هم رسیده‌ام... من دوران فوتبال خودم را در همین جا به پایان می‌رسانم. من خوشحالم."

شاید دلیل اولیه‌ای هم که یوونتوسی‌ها به دی‌ناتاله متمایل شدند همین مسئله بوده است - حس تعهد و افتخار او مسلما با فلسفه آنیلی از فوتبال تطابق دارد، اگر چه این چیزها متعلق به دوران گذشته است. ریاست سابق باشگاه بونیپرتی همیشه به بازیکنان آینده دار پیشنهادات کمتری را می‌داد و آنها را متقاعد می کرد که هیچ چیز نمی‌تواند ارزش بازی برای باشگاهی با اعتبار چون یوونتوس را داشته باشد. متأسفانه در برابر یوونتینی‌ها، دی‌ناتاله اتفاقا همان حس را در مورد تیمی دیگر دارد که سیاه و سفید هم هست و نبایستی به آن با بی ‌عتقادی نگریست.



جیمز هورنکسل